Pocztówka z Fundacji Samarytańskiej w Grafeneck, przed 1934 r.

ArEGL 99.

To zdjęcie autobusów zostało zrobione między wrześniem a listopadem 1940 roku w zakładzie w Stetten. Tylko chore kobiety były stąd przewożone do ośrodka zagłady w Grafeneck. Widzimy na nim kobietę z walizką przed autobusami Reichspost należącymi do „Aktion T4”, trzymającą dziewczynkę za rękę. Zdjęcie zostało zrobione potajemnie.

HADS (Archiwum historyczne Diakonii w Stetten) 3675.

GRAFENECK

Ośrodek zagłady Grafeneck mieścił się w dawnym domku myśliwskim, który od 1929 r. był wykorzystywany przez Fundację Samarytańską jako dom dla osób niepełnosprawnych. W październiku 1939 r. został on skonfiskowany, a do stycznia 1940 r. przekształcony w ośrodek zagłady. Zabijanie chorych rozpoczęło się 18 stycznia 1940 r. w komorze gazowej zamaskowanej jako prysznic, która znajdowała się w garażu. Ofiary pochodziły z 48 instytucji w Badenii-Wirtembergii, Bawarii, Hesji i Nadrenii Północnej-Westfalii. 13 grudnia 1940 r. ostatnie ofiary zostały skremowane w krematorium. W ramach „Aktion T4” w Grafeneck zamordowano łącznie około 10 000 chorych osób. Po zamknięciu ośrodka personel został przeniesiony do ośrodka zagłady Hadamar w Hesji. W kolejnych latach budynek zamku był wykorzystywany do realizacji tzw. Kinderlandverschickung (program ewakuacji dzieci). W 1945 r. dom został zajęty przez francuskie władze okupacyjne, a w 1946 i 1947 r. zwrócony Fundacji Samarytańskiej. Osoby niepełnosprawne, które przeżyły wojnę, ponownie wprowadziły się do zamku. Obecnie w Grafeneck znajduje się miejsce pamięci.