Zbrodnie popełnione w zakładzie opieki psychiatrycznej w Lüneburgu nie zakończyły się wraz z końcem wojny. Aż do lat 70. XX wieku chorzy byli poniżani i traktowani w sposób niegodny człowieka. Osoby odpowiedzialne za te zbrodnie prawie nie zostały pociągnięte do odpowiedzialności. Ocalali i krewni ofiar nie zostali włączeni w proces rozliczenia zbrodni. Do dziś dochodzi do pozbawiania praw i przemocy wobec osób niepełnosprawnych i chorych psychicznie. Istnieją jednak również przykłady różnorodności i uczestnictwa jako cennego wkładu w dobre życie.