UECKERMÜNDE

Prowincjonalny zakład leczniczy w Ueckermünde istniał od 1875 roku i na początku II wojny światowej mógł pomieścić około 800 chorych. W trakcie wojny liczba chorych wzrosła. Od 1943 roku przybywały tu głównie transporty z zachodu, między innymi z Nadrenii, z 19 dziećmi i młodzieżą z »oddziału dziecięcego« w Waldniel.

W styczniu 1939 r. zaprzestano działalności rolniczej zakładu. Przeludnienie i brak zaopatrzenia doprowadziły do śmierci głodowej w prowincjonalnym zakładzie psychiatrycznym. W 1945 r. w Ueckermünde zmarła ponad połowa wszystkich chorych. Już w 1940 r. zbudowano krematorium, w którym można było spalać zwłoki.

Od 1941 r. przyjmowano coraz więcej dzieci i młodzieży. Najpóźniej w 1943 r. w Ueckermünde powstał »oddział dziecięcy«. Dzieci i młodzież często umierały z powodu niedożywienia i podawania leków. Spośród 19 dzieci i młodzieży przywiezionych z Waldniel w ciągu miesiąca zmarło dwanaścioro. Do końca wojny odnotowano co najmniej 334 zgony.

Ponieważ dyrektor Hans-Dietrich Hilweg pod koniec wojny kazał zniszczyć prawie wszystkie obciążające dokumenty, nie ma żadnych wskazówek co do odpowiedzialnego personelu. Nigdy nie przeprowadzono postępowania przygotowawczego. Hilweg pracował jako lekarz w Niemczech Zachodnich do 1962 roku.