LEIPZIG-DÖSEN

19 października 1940 r. w Lipsku-Dösen przyjęto pierwsze dziecko do nowo utworzonego »oddziału dziecięcego«. Funkcjonował on do 7 grudnia 1943 r., a następnie z powodu wojny został przeniesiony do zakładu w Großschweidnitz. Lipsk-Dösen stał się wówczas szpitalem zastępczym dla zniszczonego przez bomby kliniki uniwersyteckiej w Lipsku.

»Oddział specjalistyczny dla dzieci« w Lipsku-Dösen został zaplanowany przez dyrektora zakładu Emila Eichlera jako duża placówka, która miała przyjmować wszystkie »niezdolne do nauki« dzieci i młodzież z Saksonii z niepełnosprawnościami. Należały do nich dzieci i młodzież z saksońskich zakładów leczniczych i opiekuńczych z okręgów administracyjnych Chemnitz, Lipsk, Zwickau i Drezno, np. Arnsdorf i Großschweidnitz. Nie doszło jednak do całkowitej koncentracji nieletnich w Lipsku-Dösen i likwidacji »oddziałów dziecięcych« w innych placówkach. Przyjmowano raczej również dzieci i młodzież spoza Saksonii, np. z Nadrenii Północnej-Westfalii.

Początkowo dzieci i młodzież zakwaterowano w budynku B 3, a jesienią 1941 r. przeniesiono je do większego »domu dziecka« C. Po zamknięciu szpitala żydowskiego w budynku D w listopadzie 1943 r. budynek ten miał również służyć jako »oddział dziecięcy«. Jednak dzięki przeniesieniu do Großschweidnitz nie doszło do tego.

W »oddziale dziecięcym« w Lipsku-Dösen morderstwa popełniano głównie zgodnie ze »schematem Luminal«, opracowanym we własnym zakresie przez poprzednika Emila Eichlera, Paula Nitsche, oraz jego ordynatora, a późniejszego kierownika »oddziału dziecięcego« Waldniela, Georga Renno. W »oddziale dziecięcym« w Lipsku-Dösen do czasu przeniesienia do Großschweidnitz doszło do co najmniej 551 morderstw.

Nawiązano ścisłą współpracę z Instytutem Badań nad Mózgiem im. Cesarza Wilhelma w Berlinie-Buch (Julius Hallervorden) oraz Uniwersytetem w Lipsku, w wyniku czego przeprowadzono setki pobrań mózgów i regularnych badań patologicznych zwłok dzieci.

»Oddział dziecięcy« w Lipsku-Dösen był kierowany przez Arthura Mittaga. Kiedy oddział przeniesiono do Großschweidnitz, Mittag przeniósł się wraz z nim i przejął tam kierownictwo. Po wojnie Mittag pozostał na stanowisku do października 1945 roku. W 1946 roku został aresztowany. Wstrzyknął sobie roztwór z 30 tabletek Luminalu i w ten sposób odebrał sobie życie.