Dom 13 i dom 15 (w tle). Album zdjęć szpitala psychiatrycznego w Lüneburgu, ok. 1950 r.

ArEGL 109.

LÜNEBURG

Während des Krieges nahm die Zahl ausländischer Erkrankter in der Heil- und Pflegeanstalt Lüneburg zu. Bereits 1943 wurden »Ostarbeiter-Abteilungen« geschaffen. In Haus 15 waren die Männer, in Haus 16 die Frauen untergebracht. Ab 1944 wurden vermehrt auch an Tuberkulose erkrankte Zwangsarbeiter*innen aufgenommen.

Od września 1944 r. Lüneburg był centralnym »ośrodkiem zbiorczym dla cudzoziemców« dla Bremy i Dolnej Saksonii. Umieszczano tu również chorych robotników przymusowych ze Szlezwiku-Holsztynu i Hamburga.

Do sierpnia 1945 r. w Lüneburgu przyjęto ponad 300 chorych z co najmniej 23 krajów. Co dziesiąty z nich był uchodźcą wojennym. Większość pochodziła z Rosji, Ukrainy i Polski. Zostali oni wywiezieni do pracy przymusowej. Jednak w Lüneburgu zakwaterowano również uchodźców z Belgii i Holandii. Do 1950 r. 143 zagranicznych chorych zmarło z powodu niedożywienia i braku leczenia.

»Ośrodek zbiorczy dla cudzoziemców« w Lüneburgu był dla chorych, niezdolnych do pracy robotnic przymusowych nie tylko końcową stacją, ale także przystankiem pośrednim. 11 czerwca 1944 r. dziesięć, 20 listopada 1944 r. co najmniej 28, a 20 grudnia 1944 r. co najmniej 67 robotnic przymusowych zostało przeniesionych w nieznane miejsce. Można przypuszczać, że zostały zamordowane w okupowanej przez Niemców części Polski.