Pocztówka przedstawiająca zakład leczniczy i opiekuńczy Pfafferode, po 1945 r.

ArEGL 99.

PFAFFERODE

W kwietniu 1943 roku Theodor Steinmeyer przejął kierownictwo nad szpitalem psychiatrycznym w Pfafferode w Turyngii. Wcześniej był dyrektorem medycznym w Niedermarsbergu, gdzie istniał »oddział dziecięcy«. Następnie był ekspertem w centrali »Akcji T4« i pełnił funkcję zastępcy kierownika ośrodka eutanazji w Bernburgu. Najpóźniej od momentu objęcia przez Steinmeyera stanowiska w Pfafferode chorzy umierali tam nie tylko z powodu braku opieki, ale byli również mordowani za pomocą leków. Chwalił się tym przed swoimi kolegami.

Mimo że latem 1944 r. Pfafferode było już przepełnione, właściwe władze prowincjonalne zaproponowały zgromadzenie w Pfafferode »chorych psychicznie robotników ze Wschodu pochodzących ze środkowych Niemiec«. W ten sposób wyprzedziły one dekret o utworzeniu ośrodków zbiorczych. Pfafferode stało się ważnym ośrodkiem »eutanazji robotników ze Wschodu«. Istniały nawet plany budowy krematorium w tym celu.

W sumie podczas II wojny światowej w Pfafferode przebywało około 365 zagranicznych chorych. Pochodzili oni z Polski, Rosji, Ukrainy, Francji i Włoch. Ponad połowa z nich, a mianowicie co najmniej 190 osób, zmarła w Pfafferode, większość między czerwcem 1944 a marcem 1945 roku.

4 kwietnia 1945 r. Pfafferode zostało zajęte przez Amerykanów. W rejestrze przyjęć odnotowano, że w kolejnych dniach zwolniono około 80 zagranicznych pacjentów. Nie jest jasne, czy osoby, które już zmarły, zostały nadal zarejestrowane jako »zwolnione«.