Hermann Schweninger pochodził z Monachium. Jego ojciec Herman był pułkownikiem w wojsku. Po ukończeniu szkoły studiował germanistykę i inżynierię mechaniczną na Uniwersytecie Monachijskim. Podczas studiów zaprzyjaźnił się z Viktorem Brackiem. Po ukończeniu studiów pracował dorywczo dla bawarskiej wytwórni filmowej i zarabiał na życie jako kierowca ciężarówki. Schweninger wstąpił do NSDAP w 1936 roku. W 1939 r. Viktor Brack początkowo zwerbował go jako kierowcę do »Akcji T4«. Od kwietnia 1940 r. do czerwca 1941 r. dowodził szwadronem odpowiedzialnym za transporty do ośrodka zagłady w Grafeneck. Schweninger był zatem zaangażowany w mordowanie chorych od początku do końca. Jego wiedza na temat sprawców została wykorzystana w nazistowskich filmach propagandowych »Oskarżam« (1941) i »Dasein ohne Leben« (1942), które zrealizował na zlecenie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Tobis-Film, sponsorowanych przez »Kraft durch Freude« . Aby sportretować pacjentów, Schweninger szukał w różnych instytucjach pacjentów, których uważał za szczególnie potwornych. Na potrzeby filmu »Dasein ohne Leben« sfilmował prawdziwe morderstwo w komorze gazowej ośrodka zagłady Pirna-Sonnenstein. Jego film »Oskarżam« został wydany w 1941 roku i zdobył nagrodę na 9. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji w tym samym roku. »Istnienie bez życia« nigdy nie został wydany w kinach, ale był pokazywany tylko wewnętrznie.
Po wojnie Schweninger pracował jako handlarz filmami w Hamburgu. Był przesłuchiwany jako świadek w śledztwach i sprawach sądowych dotyczących »Akcji T4«, ale nigdy jako sprawca. Nigdy nie został objęty śledztwem. Zmarł w Hamburgu-Barmbek w 1985 roku.
Osiem z 23 rolek filmu »Dasein ohne Leben« zostało odzyskanych w latach 1989/1990. Sześciominutowy fragment jest publicznie dostępny za pośrednictwem USHMM.
