Philipp Bouhler był dzieckiem-żołnierzem podczas pierwszej wojny światowej. Został poważnie ranny w wieku 17 lat i był trwale niepełnosprawny. Po wojnie uzyskał świadectwo dojrzałości i studiował germanistykę i filozofię. Studia przerwał po dwóch latach. W 1921 r. został wydawcą Völkischer Beobachter i zrobił karierę w NSDAP. W 1923 r. został dyrektorem zarządzającym Großdeutsche Volksgemeinschaft, partii zastępującej zdelegalizowaną NSDAP. Jego kariera trwała od 1933 roku. Od listopada 1934 r. kierował Kancelarią Führera. Był tam odpowiedzialny za planowanie i organizowanie środków „eutanazji“. Od 1943 r. stracił wpływy i pod koniec wojny dołączył do Hermanna Göringa, który chciał się poddać. Bouhler został za to aresztowany na rozkaz Hitlera. Został zwolniony po samobójstwie Hitlera. Wraz z innymi zwolennikami, Bouhler został aresztowany przez amerykańskich żołnierzy 9 maja 1945 roku. On i jego żona popełnili samobójstwo w drodze do obozu internowania w Dachau. Nie miał dzieci.
