Instytucja pośrednicząca Szpital psychiatryczny i dom opieki w Herborn, budynek przyjmujący mężczyzn (od strony ogrodu), bez daty.

ArEGL 99.

HERBORN

W 1906 roku parlament krajowy okręgu administracyjnego Wiesbaden podjął decyzję o utworzeniu zakładu opieki i domu spokojnej starości w Herborn w powiecie Dillkreis. Zakład przyjął pierwszych pacjentów w 1909 roku. Podczas pierwszej wojny światowej śmiertelność wśród pacjentów wzrosła z powodu niedożywienia i „hiszpańskiej grypy”. Od 1933 roku warunki życia pogorszyły się z powodu przeludnienia. Materace zastąpiono workami ze słomą. Placówka opiekuńcza i dom opieki w Herborn były pierwotnie przeznaczone dla około 1000 pacjentów, ale do marca 1940 r. ich liczba wzrosła do ponad 1600.

W ramach ośmiu zbiorowych transportów między styczniem a marcem 1941 r. ponad 770 pacjentów zostało przeniesionych z Herborn do ośrodka zagłady w Hadamar i tam zamordowanych. Od 8 kwietnia do 1 lipca 1941 r. Herborn służyło jako centrum tranzytowe dla instytucji w Aplerbeck, Lüneburgu, Marburgu, Merxhausen, Warstein i Lübeck-Strecknitz. Łącznie z tych sześciu instytucji do Herborn przywieziono 885 pacjentów. Największa grupa pochodziła z Lüneburga. Od ich przybycia do dalszego transportu do ośrodka zagłady minęło nawet dziewięć tygodni. 858 pacjentów zostało przeniesionych do ośrodka zagłady w Hadamar, 18 zmarło w Herborn, a dziewięciu przeżyło. Tylko w nielicznych przypadkach pacjenci powracali. W lipcu 1941 r. instytucja w Herborn zakończyła działalność. Pozostali pacjenci zostali rozdzieleni do innych placówek, a budynki były wykorzystywane jako szpital wojskowy do końca wojny.