Czarno-białe zdjęcie paszportowe z profilu przedstawia Williego Demmera ubranego w koszulkę w cienkie paski. Ma cofniętą głowę i włosy nie do końca zaczesane do tyłu. Patrzy prosto w obiektyw z lekko otwartymi ustami.

Fragment karty pacjenta Williego Demmera, szpital psychiatryczny Langenhorn, około 1941 r.

Archiwum Państwowe w Hamburgu 352-8/7 Państwowy Szpital Langenhorn n. 30590.

Es ist eine schwarz-weiße Kopie. Sie ist am linken und am unteren Rand zerknittert. Die Zeugenaussage ist mit der Schreibmaschine in englischer Sprache geschrieben. Einige Tippfehler sind korrigiert worden. Oben befindet sich eine kurze, handschriftliche Anmerkung.

Zeznanie Andersa Thomsena z dnia 15 marca 1946 r.

Kopia z miejsca pamięci Ladelund. WO 235/537, strona 54.

WILLI DEMMER (1904 – 1973)

Willi Demmer pochodził z Hochheide w powiecie Möhrs. Jego rodzicami byli Heinrich i Maria Demmer (z domu Hermanns). Miał siostrę, Auguste Jaeckel (z domu Demmer). Willi Demmer miał trudności w nauce i uczęszczał do szkoły specjalnej. Później pracował jako wiertacz. Popełnił wiele kradzieży. W latach 1922–1937 był 33 razy karany. W 1940 roku rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w Wolfenbüttel. Po dwóch latach został przeniesiony do zakładu poprawczego. Ze względu na swoje ostatnie miejsce zamieszkania (Hamburg-Reitbrook) miał zostać przyjęty do zakładu opieki psychiatrycznej w Hamburgu-Langenhorn. Na własne życzenie trafił jednak do zakładu leczniczo-opiekuńczego w Lüneburgu. W Lüneburgu mieszkała Marie Salau, która wysyłała mu listy miłosne do zakładu. Brat Marie, Robert, również przebywał w areszcie prewencyjnym. 31 marca 1944 roku Robert Salau i Willi Demmer wraz z innymi osobami przebywającymi w areszcie prewencyjnym zostali przeniesieni do obozu koncentracyjnego Neuengamme. Tam Willi Demmer zrobił karierę i został »kapo« (strażnikiem). Jako taki stosował przemoc wobec innych więźniów i godził się na ich śmierć. Po wojnie został internowany w Rotenburgu nad Wümme. Za swoje zbrodnie jako »kapo« musiał odpowiedzieć przed brytyjskim sądem wojskowym w Hamburgu. Został uznany za winnego i w połowie września 1948 r. ponownie trafił do zakładu psychiatrycznego w Lüneburgu. Dwa tygodnie później został zwolniony. Przeniósł się do Gelsenkirchen, gdzie zmarł 4 lutego 1973 r.