Pocztówka przedstawiająca zakład leczniczy i opiekuńczy w Wiesloch.

Kopie in ArEGL.

WIESLOCH

»Oddział dziecięcy« w zakładzie leczniczo-opiekuńczym w Wiesloch rozpoczął działalność w listopadzie 1940 r., a w grudniu przeniósł się do budynku nr 59, dysponującego 16 łóżkami. Dyrektor medyczny Wilhelm Möckel sprowadził do Wiesloch psychiatra Arthura Schrecka, aby objął kierownictwo oddziału. W styczniu 1941 r. przybyły jeszcze dwie pielęgniarki z NSV z Berlina, ponieważ w Wiesloch nikt nie miał doświadczenia w opiece nad dziećmi niepełnosprawnymi.

Dzieci i młodzież pochodziły z Badenii, Hesji, Palatynatu i Wirtembergii. Schreck zamordował troje z nich. Kolejnych dziewięcioro dzieci zabił Fritz Kühnke, który przybył w tym celu z »oddziału dziecięcego« Eglfing-Haar (Monachium). W sierpniu 1941 r. zamknięto »oddział dziecięcy Wiesloch«. Wiele dzieci i młodzieży przeniesiono do innych »oddziałów dziecięcych”, między innymi do Eglfing-Haar, Eichberg i nowo utworzonego »oddziału dziecięcego« w Kaufbeuren. W 1943 roku w Wiesloch, w »oddziale badawczym« prowadzonym przez Carla Schneidera w budynku nr 50, przeprowadzano badania mózgu dzieci i młodzieży. Podczas jednego z takich badań zmarł chłopiec.

Arthur Schreck przyznał się do morderstw w 1947 roku i został skazany na dwanaście lat pozbawienia wolności. Ze względu na niezdolność do odbycia kary, wyrok został zawieszony w 1951 roku. W 1958 roku Schreck został ułaskawiony przez ówczesnego premiera kraju związkowego Badenia-Wirtembergia, Gebharda Müllera.

Nakaz aresztowania Fritza Kühnkego z 1947 r. nie został wykonany, po wojnie prowadził on praktykę pediatryczną w Hamburgu. W 1963 r. wszczęto przeciwko niemu proces karny o zabójstwo, który jednak w 1969 r. został umorzony bez wyroku. Morderstwa traktowane jako »zabójstwa« uległy przedawnieniu. Postępowanie karne przeciwko dyrektorowi zakładu Möckelowi zostało umorzone po tym, jak w ramach denazyfikacji w 1948 roku został on uznany za »bojownika ruchu oporu«.