Prywatny szpital dziecięcy Rothenburgsort (po lewej główny budynek, po prawej oddział zakaźny), przed 1945 r.

Własność prywatna Lotte Albers.

HAMBURG-ROTHENBURGSORT

W Hamburgu istniały dwa »oddziały dziecięce«, jeden w zakładzie leczniczo-opiekuńczym Langenhorn, a drugi w prywatnym szpitalu dziecięcym Hamburg-Rothenburgsort, założonym w 1898 roku przez stowarzyszenie. Jeszcze przed oficjalnym utworzeniem »oddziału dziecięcego« od marca 1940 roku zmarły tam trzy małe dzieci, co sugeruje, że zostały zamordowane.

»Oddział dziecięcy« w Hamburgu-Rothenburgsort nie był samodzielną placówką medyczną. Polegał on raczej na leczeniu poszczególnych dzieci i młodzieży zgodnie z tzw. »procedurą komisji Rzeszy«, która zaczęła obowiązywać najpóźniej w maju 1941 roku.

Z powodu zniszczeń spowodowanych bombardowaniami oddział dziecięcy musiał zostać dwukrotnie ewakuowany. Pod koniec czerwca 1941 r. chore dzieci i młodzież zostały tymczasowo przeniesione do innych placówek, a w sierpniu 1941 r. powróciły do szpitala. W wyniku »burzy ogniowej« w dniach 27 i 28 lipca 1943 r. szpital został tak poważnie uszkodzony, że około 200 dzieci i młodzieży zostało zakwaterowanych częściowo do maja 1944 r. w Celle, a niemowlęta również w Schwarmstedt.

W latach 1940–1945 w »oddziale dziecięcym« w Hamburgu-Rothenburgsort zamordowano około 130 dzieci i młodzieży. Ponieważ wiele kartotek medycznych zostało zniszczonych podczas »burzy ogniowej« i pod koniec wojny, ostateczna liczba ofiar pozostaje niejasna. Nie jest również jasna liczba dzieci i młodzieży zamordowanych jako tzw. »dzieci komisji Rzeszy«. Po śmierci ciała ofiar sekcjonowano w szpitalu ogólnym w Barmbek i szpitalu św. Jerzego.

Za morderstwa odpowiedzialni byli dyrektor medyczny Wilhelm Bayer, który kierował szpitalem dziecięcym od lipca 1934 r., starsza lekarka Helene Sonnemann oraz asystenci medyczni. Helene Sonnemann od 1943 r. robiła karierę w szpitalu ogólnym w Celle. W 1976 r. przeszła na emeryturę jako ordynator kliniki dziecięcej. Pięć pielęgniarek i sekretarka szpitala dziecięcego w Hamburgu-Rothenburgsort otrzymały w 1942 r. »specjalne dodatki« za udział w »eutanazji dzieci«, dzięki czemu można je uznać za współwinne tych zbrodni. Bayer prowadził prywatną praktykę do 1952 roku, którą prowadził również w czasie pracy w szpitalu dziecięcym. Zmarł 18 kwietnia 1973 roku. Żadna z zaangażowanych osób nie została pociągnięta do odpowiedzialności, a postępowanie wyjaśniające przeciwko Bayerowi zostało umorzone w 1949 roku.