Zdjęcie lotnicze szpitala psychiatrycznego w Schussenried, około lat 30. XX wieku.

ArEGL 99.

SCHUSSENRIED

W barokowym kompleksie klasztornym w Schussenried (Badenia-Wirtembergia) w 1875 roku utworzono zakład leczniczy i opiekuńczy.

Wraz z wybuchem wojny w 1939 r. warunki zakwaterowania w Schussenried uległy drastycznemu pogorszeniu. Od czerwca 1940 r. miało miejsce wiele »przeniesień w ramach gospodarki planowej«, ponieważ Schussenried przejęło funkcję zakładu przejściowego. Ponad 460 chorych zostało przeniesionych do Grafeneck i tam zamordowanych.

We wrześniu 1944 roku Schussenried otrzymało zlecenie utworzenia »punktu zbiorczego dla cudzoziemców«. Punkt ten miał obejmować swoim zasięgiem Badenię, Wirtembergię i Hohenzollern. W rezultacie zakład przyjął około stu polskich i radzieckich robotników przymusowych.

Mimo że warunki zaopatrzenia w zakładzie były ogólnie bardzo złe, w Schussenried zmarło bardzo niewielu robotników przymusowych. W obliczu zbliżającego się końca wojny dyrektor zakładu Hugo Götz złożył w marcu 1945 r. wniosek o przeniesienie 55 zagranicznych chorych do Kaufbeuren, aby odciążyć siebie i swój zakład oraz umożliwić zamordowanie chorych w tym miejscu. Przeniesienie nie doszło do skutku z powodu sprzeciwu dyrektora zakładu w Kaufbeuren.

Pod koniec wojny uzbroili się jeden angielski i jeden francuski pacjent. Przejęli oni na krótko kierownictwo zakładu, aresztowali personel pielęgniarski i zwolnili pacjentów. Wielu robotników przymusowych i jeńców wojennych powróciło do swoich ojczyzn.