Hanna Thiele urodziła się 16 listopada 1932 roku w Peine. Jej ojcem był listonosz Karl Thiele, a matką Erna Berta Elisabeth Thiele (z domu Lieke). Hanna miała dwoje starszego rodzeństwa (urodzonego w 1930 i 1928 roku) oraz młodsze przyrodnie rodzeństwo (urodzone w 1939 roku) z drugiego małżeństwa. W 1936 r., po śmierci matki, ojciec umieścił ją w sierocińcu w Celle. Stamtąd trafiła do kliniki neurologicznej w Langenhagen. Należy do nielicznych dzieci, które przeżyły dłużej niż sześć miesięcy, a właściwie ponad dwa lata w »oddziale dziecięcym«, prawdopodobnie dlatego, że potrafiła mówić i chodzić. W 1938 roku została przeniesiona z Langenhagen do zakładu Rotenburger Anstalten der Inneren Mission. Stamtąd 9 października 1941 roku została przeniesiona do Lüneburga i przyjęta do domu nr 25. Podczas całego pobytu odwiedził ją tylko raz, ponieważ jej ojciec nie miał pieniędzy na bilet. 9 kwietnia 1943 roku ojciec przyjechał do Lüneburga, aby ją odwiedzić. Zmarła 26 stycznia 1944 roku w wieku jedenastu lat. Oficjalną przyczyną śmierci było zapalenie płuc.
W jej przypadku istniała szansa na uratowanie jej przed zamordowaniem. Krótko przed przeniesieniem do Lüneburga otrzymała trzymiesięczny urlop na powrót do domu w celu eksperymentalnego zwolnienia. Jej ojciec był świeżo po ślubie i chciał połączyć rodzinę. Próba nie powiodła się. Kiedy w lipcu 1941 r. wróciła do zakładu na prośbę ojca, jej los był przesądzony.
