PRZECHOWYWAĆ I ZAMYKAĆ

Zanim w Lüneburgu powstało sanatorium i dom opieki, większość osób chorych psychicznie i niepełnosprawnych znajdowała opiekę w domu.

Jeśli nie było to możliwe, chorzy byli zamykani i przetrzymywani w areszcie. Choroby psychiczne i niepełnosprawność uważano za karę boską, opętanie lub dzieło diabła. W tym czasie osoby cierpiące na choroby psychiczne były często biedne i społecznie marginalizowane.

Jest to fragment ręcznie narysowanego i pokolorowanego planu. Przedstawia dwupiętrowy dom z muru pruskiego w środku małego lasu. Dom ma płaski dach. Przed domem znajduje się ogrodzony teren. Kolejne ogrodzenie można zobaczyć obok domu. Dom jest oznaczony jako "Lazaret". Jest to staromodne pismo.

Fragment planu przedstawiającego szpital wojskowy Breite Wiese, rozpoznawalny jako dom z muru pruskiego w środku lasu, 1700 roku.

StadtALg K 12 C-55-(k).

Do 1815 roku chorzy w Lüneburgu byli przetrzymywani w szpitalu wojskowym Breite Wiese. Był to dawny szpital dla chorych na dżumę i ubogich, znajdujący się tuż za bramami miasta. Budynek został zbudowany w 1565 roku i początkowo mieścił tylko 20 pacjentów.

Cały plan

Jest to fragment mapy. Mapa jest ręcznie rysowana w stylu filigranowym. Widoczny jest na niej bieg rzeki od prawego dolnego rogu do lewego górnego rogu oraz przylegające do niej tereny. W prawym górnym rogu widoczny jest klasztor Lüne w Lüneburgu, oznaczony napisem „Lün”. Pośrodku widoczny jest dwupiętrowy, czteroskrzydłowy budynek oznaczony jako szpital wojskowy. Znajduje się on w niewielkim lesie. Pismo jest starożytne.

Fragment planu przedstawiającego szpital wojskowy Breite Wiese. Po 1700 roku został on rozbudowany i powiększony do czteroskrzydłowego budynku w 1714 roku.

StadtALg K 7-G-27-1-(R).

»[…] Chorzy nieszczęśnicy, którym nakazano pobyt w Breitenwiese – nie jako karę – ale jako dobroczynność, są w złym stanie. Obłąkani są trzymani w kontenerach, do których dostęp jest przez oborę, sam kontener jest pełen smrodu, który unosi się z nieosłoniętego wejścia, ciemny, ponieważ powinien być jasny, ponieważ nawet najsłabszy umysł szuka światła. Dieta podawana wszystkim jest częściowo zbyt skromna, częściowo niezdrowa; oprócz bekonu, sera i ziemniaków nie podaje się im nic innego, a tym bardziej warzyw i owoców […].«

Fizyk miejski Lentien cytowany przez Marianne Pagel: Gesundheit und Hygiene. O historii społecznej Lüneburga w XIX wieku, Hanower 1992, s. 222.

Jest to czarno-białe zdjęcie. Ma białą ramkę. Zdjęcie przedstawia dwupiętrowy dom z muru pruskiego z parterową dobudówką. Stoi on nad brzegiem rzeki Ilmenau w parku Wandrahmpark. W rzece widać drewniane konstrukcje i łodzie. Fotograf musiał stać na jednej z łodzi, aby sfotografować obraz z wody.

Zdjęcie szpitala Lüneburg Am Wandrahm, 1892, fotograf nieznany. Odręczna notatka została dodana później i nie jest poprawna.

ArEGL 162.

Od 1816 r. pacjenci byli umieszczani w szpitalu Am Wandrahm w mieście w celu obserwacji. Stamtąd przenoszono ich do istniejących placówek w Hildesheim (1827), Getyndze (1866) lub Osnabrück (1868), a w końcu rozdzielano. Ze względu na katastrofalne warunki, szpital był omijany przez osoby chore fizycznie.

Jest to fragment artykułu prasowego. Jest napisany jedną kolumną czcionką gotycką. Papier jest pożółkły. Składa się z dwóch akapitów.

Wyciąg z Lüneburgischer Anzeiger z 2 lutego 1885 r., s. 3.

StadtALg 8.2 LLA-B, 1885-02.

Raport w Lüneburgischer Anzeiger z 2 lutego 1885 r. opisuje niekorzystne warunki, w jakich chorzy byli zamykani w szpitalu Am Wandrahm. Chorzy nie byli godni humanitarnego traktowania.

Jeśli chorzy psychicznie ludzie byli bardzo niespokojni lub nie przestrzegali prawa i porządku, do XVII wieku zamykano ich w tak zwanych »Dorenkisten«. W Lüneburgu wieszano ich przy bramach Springintguttor, Sülztor i Rothen Tor. Od XVII wieku chorzy byli również przetrzymywani w przytułkach i zakładach karnych. Stosowano wobec nich przymus i przemoc.

Es ist eine Karte. Sie ist handgezeichnet. Links oben steht der Titel »Karte von den Grundstücken der Königlichen Strafanstalt zu Lüneburg«. Es ist der Kalkberg eingezeichnet. Oberhalb des Kalkberges sind die Grundrisse eines rechteckigen Gebäudekomplexes. Die Gebäude sind von einer Mauer umgeben. Mittig liegen die Schachtelflügel, Zellenflügel und die Verwaltung. An der Mauer liegen Werkstätten und. Waschsäle. Die jeweiligen Gebäude schließen Höfe ein. Der Zellenflügel liegt inmitten eines Hofes.

Mapa posiadłości Królewskiego Zakładu Karnego w Lüneburgu, 1878 r.

StadtALg K 17-C-43.

Dom pracy i zakład karny Am Benedikt służył do przetrzymywania przestępców lub osób, które stanowiły zagrożenie dla samych siebie. Wydzielono tam osobny obszar dla »szalejących narkomanów«. Cele więzienne nie były początkowo podzielone według płci, a więźniowie byli zakuci w kajdany.

Modernizacja systemu więziennictwa miała również wpływ na zakwaterowanie więźniów chorych psychicznie. Oprócz separacji płci wprowadzono »terapię pracą« z warsztatami i pracami ogrodniczymi. Był to model reorientacji psychiatrii instytucjonalnej w kierunku samowystarczalnej instytucji.

Es ist ein handgezeichneter Situationsplan der Lüneburger Strafanstalt. Der Gebäudekomplex der Strafanstalt liegt am Fuß des Kalkbergs. Oberhalb rechts davon ist der Bereich für Beamte mit Wohnhaus und Ländereien zur Beackerung durch Bedienstete. Rechts schließt das Michaeliskloster an die Strafanstalt an. Links liegt ein großzügiger Garten der Anstalt.

Plan lokalizacji więzienia i istotne informacje w Lüneburgu, 1896 r.

StadtALg K 17-C-44-1.

W gablocie znajduje się kaftan bezpieczeństwa i pas unieruchamiający. Kaftan bezpieczeństwa jest uszyty z grubego, jasnoszarego lnu. Na piersi oraz na przedłużonych rękawach posiada duże metalowe oczka. Kaftan bezpieczeństwa jest złożony. Pas unieruchamiający jest wykonany z jasnobrązowej skóry. Posiada oczka. Niektóre części pasa są wyściełane.

Kaftan bezpieczeństwa i pas do krępowania ze szpitala psychiatrycznego w Lüneburgu, po 1945 roku.

ArEGL 145 |146.

Kaftany bezpieczeństwa i pasy przytrzymujące zastąpiły łańcuchy i kajdany w połowie XIX wieku. Aż do lat 70. panowało przekonanie, że szczególnie niespokojnych pacjentów można uspokoić jedynie siłą i przemocą. Kaftan bezpieczeństwa, eufemistycznie nazywany »kaftanem ochronnym«, nie jest już dziś używany.

wstecz